ikdenkvooruit.nl Platform voor vrouwen die financieel vooruit willen.

De boodschappen niet kunnen betalen was het ultieme dieptepunt

19 juni 2019

Haar ex betaalde de huur een jaar vooruit én ze kreeg de auto. Daar moesten Laura (nu 44) en haar twee jonge kinderen het mee doen. Niet omdat ze ruzie hadden, maar simpelweg omdat er niet meer geld was. Na een moeilijk jaar, waarin ze op een gegeven moment de boodschappen zelfs niet meer kan betalen, wist ze het tij te keren. En hoe!

De vraag der vragen: waar ging het mis?

‘Financieel, bedoel je? Allereerst werkte de timing niet bepaald mee: mijn ex en ik gingen in 2013 uit elkaar - middenin de crisis - en woonden in een duur huis in Amsterdam. Maar vooral het feit dat ik stopte met werken toen de kinderen klein waren, is achteraf heel onverstandig geweest. Toen was de keuze ‘logisch’ en begrijpelijk, maar achteraf had ik mezelf een harde schop onder m’n kont moeten geven om ervoor te zorgen dat ik m’n carrière niet helemaal on hold zette.’

Waarom stopte je met met werken?

‘Na m’n studie ging ik bij een grote bank werken - m’n carrière liep op rolletjes. Toen de kinderen kwamen realiseerde dat ik werken voor een grote bank niet meer leuk vond, dus nam ik ontslag. Dat kon: mijn ex was zelfstandig ondernemer, deed het leuk en ik hoefde niet per se te werken. Toch was het niet mijn idee om helemaal te stoppen met werken, integendeel; samen met twee business partners was ik bezig met een start-up. Totdat mijn ex en ik het plan opvatten om te emigreren naar Canada; toen werden de voorbereidingen daarvoor een fulltime baan en trok ik me terug uit de start-up.’

Emigreren, leuk!

'Ja, spannend en leuk. Maar helaas niet leuk genoeg: een combinatie van slechte timing, een euro die niets meer waard was (en investeringen dus niet van de grond kwamen) en een ex met heimwee. Na twee jaar keerden we terug.'

En toen gingen jullie uit elkaar?

'Ongeveer een jaar na onze terugkomst kwamen we tot de conclusie dat het beter was uit elkaar te gaan. Dat was pijnlijk, maar ging gelukkig allemaal in goed overleg en harmonie. Financieel was het nogal ongelukkig getimed: die periode in het buitenland was prijzig uitgepakt en dus was er niet veel geld meer over. Het geld dat er was, zat vast in het bedrijf van m’n ex. Uiteindelijk kreeg ik de auto en betaalde m’n ex de huur voor een nieuw appartement voor mij en de kinderen - die toen 6 en 9 waren - voor een jaar vooruit, en dat was het dan.'

Als alleenstaande moeder op zoek naar een baan

'Ging ik heel hard op zoek naar een baan. Maar toen was ik er al met al zo’n vijf jaar uit geweest en de banen lagen niet bepaald voor het oprapen. Ik schreef tientallen brieven, maar werd niet eens voor een gesprek uitgenodigd. Ik verkocht de auto; van die opbrengsten konden we weer even vooruit. Zo dichtte ik het ene gat met het andere.'

Ai.

'Het dieptepunt was aan de kassa bij Albert Heijn staan met een blokkerende pinpas. Ik kon niet meer pinnen, m’n creditcard was maxed out en m’n flexibel krediet vol. Gelukkig waren de kinderen daar niet bij, maar dat was het moment waarop ik me realiseerde: ‘dit kan zo niet langer, er moet nu écht ergens geld vandaan komen’. Toch heb ik er nooit echt piekerend wakker van gelegen. Als het moet, ga ik gewoon ergens achter de bar staan, dacht ik altijd.'

ikdenkvooruit-laura

Is het ooit zover gekomen?

'Nee, maar het scheelde niet veel. Kort na het ‘Albert Heijn-incident’ kreeg ik via via de kans om tijdelijk iemand te helpen met een opdracht. Dat was m’n redding en hét kantelpunt. Geluk? Misschien wel, dingen lopen kennelijk zoals ze moeten lopen.'

Waren je financiële zorgen toen in een klap voorbij?

'Nou, wel snel. Eerlijk is eerlijk: de opdracht betaalde behoorlijk goed. De tijdelijke klus liep af en ik rolde als vanzelf in een aantal andere opdrachten die steeds beter betaalden, omdat de economie ook lekker aantrok. In een jaar loste ik alle schulden af - 10.000-15.000 euro - en was het tij gekeerd. Na een paar opdrachten als zzp’er, kreeg ik niet lang daarna een vaste baan aangeboden, net onder board niveau bij een kleine financiële dienstverlener, dat is toch wel wat anders dan achter de bar staan!'

Wanneer wist je: I'm back?

'Toen de scheiding erdoor was en m’n ex dat allemaal in goed overleg hadden afgerond. Ik kreeg de overwaarde van ons huis - waar hij in woonde - en hij mocht z’n bedrijf houden. In combinatie met m’n carrière die weer in de lift zat, de schulden die afgelost waren en er weer geld op m’n bankrekening stond, wist ik: ik ben er weer.'

Tot slot: tips voor vrouwen die wellicht ooit in een soortgelijke situatie belanden?

'Om vooral niet volledig te stoppen met werken. Part-time werken is prima, of besluit om een tijdje geen stappen omhoog te maken, maar compleet stoppen is gewoon een heel slecht idee. Je bouwt geen uitkering op, geen pensioen, niets… en daarnaast ben je gewoon niet meer employable. Niemand hoopt ooit te scheiden en daarom staan we liever niet te lang stil bij de mogelijke gevolgen. Máár anno nu waar bijna één op de twee huwelijken strandt, is het echt verstandiger om dat wél te doen. Als vrouw is het belangrijk om je te realiseren dat stoppen met werken zoveel meer impliceert dan alleen maar stoppen met werken. Als het onverhoopt toch misgaat en je op jezelf wordt aangewezen, sta je met lege handen.'

Uit elkaar gaan
Inge Abraham Copywriter Ikdenkvooruit.nl