ikdenkvooruit.nl Platform voor vrouwen die financieel vooruit willen.

'Ik, stoppen met werken? Zonder mij zou het ziekenhuis als een kaartenhuis in elkaar storten!’

05 mei 2019

Eindelijk met pensioen. Sommige mensen kijken reikhalzend uit naar de dag waarop ze niet meer hoeven te werken. Yvonne de la Bije (66) hoort niet bij die groep. De Verpleegkundig Specialist is nu aan het “afkicken” (zoals ze het zelf noemt) totdat ze in juli 2020 echt afzwaait. ‘Ik dacht lang dat het ziekenhuis zonder mij als een kaartenhuis in elkaar zou donderen. Onzin natuurlijk, maar zo diep zit dat verantwoordelijkheidsgevoel.’ 

Van keukenhulp tot Verpleegkundig Specialist

‘Tien jaar geleden rondde ik een Master-opleiding tot Verpleegkundig Specialist af. In de bijna vijftig (!) jaar dat ik in de zorg werk, klom ik via verschillende cursussen, trainingen en post-HBO opleidingen op naar de rol van Verpleegkundig Specialist die ik vandaag de dag heb. Dat had ik nooit gedacht toen ik in 1970 in het ziekenhuis in Winterswijk als keukenhulp begon! Mezelf blijven ontwikkelen en uitdagen heb ik altijd heel belangrijk gevonden.’

Op je 57ste nog een Master afronden, dat doen niet veel mensen je na

‘Ik vond het geweldig. Het heeft m’n werk er alleen maar uitdagender op gemaakt. Als Verpleegkundig Specialist kwam ik nog dichterbij de artsen te staan, en kreeg ik aanzienlijk meer bevoegdheden - waaronder voorschrijfbevoegdheid en meer zelfstandigheid in het behandelen van patiënten. Kortom: het maakte m’n werk nóg leuker en boeiender dan het al was.’ 

En toen kwam de pensioengerechtigde leeftijd dichterbij...

‘Inderdaad. Aanvankelijk zou ik op m’n 65ste stoppen met werken, maar door aanpassingen in de wet werd dat 66. Toen dat moment dichterbij kwam, ben ik het gesprek met mijn leidinggevende aangegaan: ik voelde er helemaal niks voor om te stoppen met werken.’

Wat was de belangrijkste reden dat je graag na je pensioen wilde blijven werken?

‘Allereerst omdat ik gewoon heel erg graag werk. Ik heb m’n hele leven gewerkt - weliswaar iets minder toen m’n twee kinderen jong waren, maar nooit minder dan 60 procent. De werkzaamheden die mijn nieuwe rol met zich meebracht speelden zeker mee: ik voelde – en voel – me op mijn werk als een vis in het water. Het geeft me voldoening, structuur en een heleboel energie en plezier. En vooruit, ik was ook bang voor het bekende zwarte gat.’

Hoe reageerde je manager?

‘Verheugd. Hij vroeg me meteen om nog een jaar te blijven. Onlangs hebben we dat met nóg een jaar verlengd - tot 1 juli 2020. Het was een win-winsituatie: dat is namelijk ook het moment waarop mijn collega klaar is met de Masteropleiding en het stokje van mij kan overnemen.’

Spelen financiële overwegingen ook een rol om nog door te werken?

‘Na bijna vijftig jaar heb ik via mijn werkgever een goed pensioen opgebouwd. Ik vond het altijd belangrijk financieel m’n eigen broek op te kunnen houden, en dat is gelukkig ook altijd gelukt - ook na mijn scheiding. Kortom: financieel is het niet noodzakelijk om door te werken, maar ik vind de extra inkomsten zeker een fijne bijkomstigheid. Het vergroot mijn financiële speelveld, waardoor ik bijvoorbeeld mijn twee studerende, uitwonende kinderen wat extra kan ondersteunen. Daarnaast heb ik de laatste jaren mijn hypotheek kunnen aflossen: ook fijn.’

Hoe kijk je op dit moment uit naar 1 juli 2020?

‘Met enigszins gemengde gevoelens. Mijn zoon gaf me vorig jaar met Sinterklaas gekscherend een boekje ‘Haken voor beginners’, om alvast wat invulling aan mijn niet-werkende leven te geven. Natuurlijk ga ik meer tijd besteden aan hobby's, net zoals ik dat de afgelopen driekwart jaar ook al deed. Maar als rond die tijd toch nog iets anders werk-achtigs op m’n pad komt, zeg ik daar zeker niet automatisch nee tegen. Vrijwilligerswerk is ook een optie.’

Heb je nog tips voor managers?

‘Begeleid mensen die (lang) in dienst geweest zijn bij het proces van afbouwen! Eigenlijk is het wonderlijk dat werkgevers en werknemers daar niet met elkaar over in gesprek gaan, idealiter een paar jaar voor het zover is. Ik hoor het regelmatig in mijn vriendenkring: heel veel aankomende pensionado’s vinden het nou eenmaal lastig definitief afscheid te nemen van hun werkende leven - of dat nou op hun 65ste, 68ste of 70ste is.’

Dat zwarte gat, ben je daar nog bang voor?

‘Steeds minder. Het helpt dat ik vorig jaar ben begonnen met “afkicken” – sinds 1 augustus vorig jaar werk ik niet langer 36, maar 16 uur per week. Ik was bang dat het enorm zou tegenvallen, maar dat is niet zo: de combinatie van twee dagen werken en meer tijd en rust voor andere dingen hebben pakt heel goed uit. Bovendien ben ik bewust andere werkgerelateerde verantwoordelijkheden - zoals commissies - aan het afstoten, zodat ik straks echt al m’n taken kan neerleggen. Ik heb lang het idee gehad dat het ziekenhuis zonder mij als een kaartenhuis in elkaar zou storten. Langzaam maar zeker al m’n taken overdragen helpt me om dat enorme verantwoordelijkheidsgevoel los te laten. En dan hoop ik er op 1 juli 2020 écht helemaal klaar voor te zijn!’

Inkomen voor later
Inge Abraham Copywriter Ikdenkvooruit.nl